yeniler ve eskiler farketmiyor
Yarın yeni olacaktı, dün ise eskimişi…
Üstünde umut yazan bulutlar yine hava karana kadar yukarıda gökyüzündeydiler, gece olduğunda üstlerindeki “umut” baskılı şeffaf giysilerini yıldızlara verdiler. Şimdi görev yıldızlardaydı. Biz uyuduktan sonra onlarda rüyalara verdiler üzerindeki “umut” baskılı giysilerini. Rüyalar, bulutlar ve yıldızlar kadar çok sayıda değildi ama bazen onlardan daha güçlü olabiliyorlardı. Sabah oldu uyandığımızda rüya çoktan bulutlara teslim etmişti görevi, biz farkında değildik. Uyandığımızda telefonumuza sarıldık umutluyduk. Kalkıp yapacaklarımıza sarıldık belki mutlu belki mutsuz bir şekilde.. Bulutlara baktık aklımız havadaydı, yıldızları gördüğümüzde dilekler diledik. Uyumadan önce rüyamızdan umutlandık ve uyuduk. Kalktığımızda yeni bir gün başlıyordu, dün eskimişti ama ne dünden kurtulmuş ne de kurtulmak istemiştik. Bulutlara baktık, gülümsedik..
